Erken Hristiyanlık çağından Aydınlanmanın başlangıcına kadar Avrupa’nın Katolik halkı, yüzlerce kült, aziz tasvir figürlerin çevresinde ortaya çıktığında büyüleyici bir dönem yaşadı. Bu kişiler ölürken, Avrupa’nın her yerinden insanlar, bu kutsalların kutsal emanetlerini ellerinde tutmak için heyecanlıydı. Birçok kişi bu kalıntıların mistik güçlere sahip olduğuna, yani koruyucu gücü veya iyileşme gücü olduğuna inanıyordu.
Gizemler
Ölü Yiyenler Tarikatı Aghoriler
Yamyamlık (Antropofaji, Kanibalizm), insanın, kendi türünden varlıkların (insan) etini veya iç organlarını yeme eylemi ya da alışkanlığıdır. Yamyamlık eylemini gerçekleştiren kişiler ise yamyam olarak adlandırılır. Yamyamlık kelimesinin türediği Küçük Antiller’deki Karayip halkının 17. yy.’a ait efsanelerinin kayıtları bu halkın yamyamlar olarak uzun süreli bir ün kazanmasını sağlamıştır. Yamyamlık geçmişte dünyanın birçok kısmındaki insanlar arasında yaygın bir durum olup 19. yy.’daki bazı izole Güney Pasifik kültürlerinde ve bugünkü tropik Afrika’nın bazı kısımlarında halen devam etmektedir. Yamyamlığın kültürel görecelik sınırlarının sınanması olduğu söylenmiş ve Antropologlar için “kabul edilebilir insan davranış sınırlarının ötesinin ne olup olmadığını tanımlamak” açısından tartışma konusu olmuştur. Hindistanda ise bunu dini bir rütielin parçası ve hayat felsefesi olarak gören bir mezhep vardır. Aghoriler
Aynalar Cinler ve Ruhlar İçin Geçit Kapısı mı?
Ayna, ışığın %100’e yakın bir kısmını düzgün olarak yansıtan cilalı yüzeydir. Metal yüzeylerin parlatılmasıyla ilk ayna elde edilmiştir. Daha sonra ise, cam levhaların bir yüzeyi cıva amalgamları ile kaplanarak aynalar elde edilmiştir. Günümüzde ise genellikle cam levhaların bir yüzü, ince bir gümüş tabakası ile sırlanarak elde edilir. Bazen gümüş yerine alüminyum, altın, hatta platin dahi kullanılır. Alüminyum sırlı aynalar, dalga boyu 0,4 mikrondan küçük olan morötesi ışınları da yansıtırlar. Aynalar düz, küresel ve parabolik diye ayrılırlar, küresel aynalar da çukur ve tümsek ayna olarak iki çeşittir.
Dev Moğol Ölüm Solucanı Gerçek mi?
Gobi çölünün yakıcı çöl kumları altında Moğolların adını ağızlarına almaya korktukları bir yaratık saklanır. Olur da bu hayvandan bahsedecek olurlarsa onun için “Allghoi khorkhoi”, Olgoy Korkoy (Moğolca: Олгой-Хорхой, “Olgoy Horhoy”), yani “bağırsak solucanı” demektedirler. Çünkü bu yılanı andıran şişman, kırmızı, ölümcül canavar, ineklerin tezeklerinde görülen solucanları andırmaktadır. Aslında dev kum solucanları pek çok eski efsanede geçtiği gibi , popüler kültürde de pek çok film, video oyunu ve fantastik kitaplarda da konu olmuştur . Bir çöl canavarı olduğu düşünülen bu yaratığın varlığı ispatlanamamıştır. Fakat Moğol halkının büyük bir kısmının bu canlının gerçekten var olduğuna inandıkları bilinmektedir.
Hayvanlar Tarafından Büyütülen Vahşi Çocuklar
Vahşi hayvanlar tarafından büyütülmüş çocuklara ilişkin pek çok efsane ve mit mevcut.. Gılgamış Destanı’ndaki Enkidu, Yunan mitolojisindeki Atalanta ve Roma’nın kuruluş mitindeki Romulus ve Remus gibi.. Bunun yanında vahşi çocuklar edebiyatın da konusu olmuş. İbni Tufail‘in Hayy‘si, İbnül Nefis‘in Kamil‘i,Rudyard Kipling‘in Mowgi‘si ve en meşhuru Edgar Rice Burroughs‘un Tarzan‘ı gibi.